หนังสือกฎหมายอาญา ภาคความผิด เล่ม 3 เกียรติขจร วัจนะสวัสดิ์

ชื่อ = กฎหมายอาญา ภาคความผิด เล่ม 3 เกียรติขจร วัจนะสวัสดิ์
ผู้เขียน/ผู้แต่ง/ผู้รวบรวม =เกียรติขจร วัจนะสวัสดิ์
จัดพิมพ์เมื่อ = ครั้งที่ 3 : 2369
มีจำนวนหน้า = 684 หน้า
ขนาดเล่ม = 18.5×26 ซม.
รูปแบบปก = ปกอ่อน
รหัสเลข ISBN = 9786166375527
เกียรติขจร วัจนะสวัสดิ์
Attorney285

สารบัญ

บทที่ ๑ หลักเกณฑ์พื้นฐานของความผิดฐาน
– ลักทรัพย์ ยักยอก ฉ้อโกง
– ความผิดฐานลักทรัพย์
– ความผิดฐานยักยอก
– ความผิดฐานฉ้อโกง
– ความแตกต่างระหว่าง “ฉ้อโกง” และ “ลักทรัพย์โดยใช้อุบาย”
บทที่ ๒ ความผิดฐานลักทรัพย์
– องค์ประกอบภายนอก
– ทรัพย์นั้นต้องเป็นของผู้อื่น หรือผู้อื่นเป็นเจ้าของรวมอยู่ด้วย (กรรมสิทธิ์รวม)
– ผู้กระทำ “เอาไป” ซึ่งทรัพย์นั้น
– ทรัพย์นั้นต้องมีผู้อื่นครอบครองอยู่ในขณะนั้น
– ทรัพย์สินหายคือทรัพย์ที่ไม่มีผู้ครอบครอง
– คำพิพากษาฎีกาที่วินิจฉัยว่าทรัพย์ที่ตกหายนั้นยังมีผู้ครอบครองอยู่ไม่ใช่
– ทรัพย์สินหาย
– เช่าที่ดินทำไร่แล้วขุดดินไปขาย
– การครอบครองคำพิพากษาฎีกาที่วินิจฉัยว่าทรัพย์อยู่ในความครอบครองของผู้อื่น
– ผู้ที่เอาไปโดยทุจริตผิดฐานลักทรัพย์คำพิพากษาฎีกาและตัวอย่างต่าง ๆ ที่วินิจฉัยว่าทรัพย์อยู่ในความครอบครองของผู้กระทำ จึงผิดฐานยักยอก
– การครอบครองอาจเกิดจากการลักทรัพย์ ยักยอก ฉ้อโกง ก็ได้
– ผู้กระทำต้องเข้าครอบครองทรัพย์ที่ลักหากหยิบทรัพย์ไปทำลายโดยไม่มีการครอบครอง
– ทรัพย์ ก็ผิดฐานทำให้เสียทรัพย์
– การเอกทรัพย์ของผู้อื่นไปทิ้งแม่น้ำ
– ตัวอย่างที่ถือว่าผู้กระทำมิได้ครอบครองทรัพย์นั้นแล้วต่อมาจึงทำลายทรัพย์นั้น
– ตัวอย่างที่ถือว่าผู้กระทำมิได้ครอบครองทรัพย์นั้น
– กรณีที่การเข้าครอบครองทรัพย์ยังกระทำไปไม่ครบถ้วน
– ผู้กระทำต้องเข้าครอบครองทรัพย์โดยแย่งการครอบครอง
– เอาทรัพย์ที่มีผู้ส่งมอบให้โดยสำคัญผิดไป
– การหลอกเอาการครอบครองเป็นการ “แย่งการครอบครอง”
– ลักทรัพย์โดยใช้อุบาย
– การหลอกเอากรรมสิทธิ์เป็นฉ้อโกง
– การข่มขู่ให้ส่งทรัพย์ให้ก็เป็นการแย่งการครอบครอง
– ผู้กระทำพาทรัพย์เคลื่อนที่ไปในลักษณะที่เป็นการตัดกรรมสิทธิ์
– ผู้กระทำพาทรัพย์นั้นเคลื่อนที่ไปทรัพย์ซึ่งติดตรึงอยู่กับสิ่งอื่น การลักทรัพย์สำเร็จเมื่อใด
– คำพิพากษาฎีกาที่วินิจฉัยว่าเป็นการลักทรัพย์สำเร็จ
– คำพิพากษาฎีกาที่วินิจฉัยว่าเป็นพยายามลักทรัพย์
– กรณีทรัพย์นั้นถูกโซ่ล่าม หรือมีเชือกผูกอยู่กับสิ่งอื่น
– กรณีทรัพย์สวมอยู่ที่คอ หรือใส่อยู่ที่ข้อมือ
– ผู้กระทำพาทรัพย์เคลื่อนที่ไปในลักษณะที่เป็นการตัดกรรมสิทธิ์ของเจ้าของทรัพย์ตลอดไป ไม่ใช่แต่เพียงเอาไปชั่วคราว
– ต้องทำให้ทุก ๆ จุดของทรัพย์เคลื่อนที่ต้องเป็นการ “เอาไป” โดยลักษณะที่เป็นการตัดกรรมสิทธิ์ของเจ้าทรัพย์ตลอดไป
– เจ้าของรวมคนหนึ่งเอาทรัพย์ซึ่งเป็นกรรมสิทธิ์รวมไปขายโดยเจ้าของรวมอีกคนหนึ่งไม่ได้อนุญาต
– การใช้ทรัพย์ตามสภาพของทรัพย์ ไม่ผิดฐานลักทรัพย์และไม่ผิดฐานทำให้เสียทรัพย์
– การกระทำความผิดเกี่ยวกับทรัพย์ไปแล้ว ต่อมามีการกระทำเกี่ยวกับทรัพย์ชิ้นนั้นอีก จะผิดฐานใดอีกหรือไม่
– องค์ประกอบภายใน
– เจตนาธรรมดา (ประสงค์ต่อผล หรือเล็งเห็นผล)
– เจตนาพิเศษ (โดยทุจริต)
บทที่ ๓ ความผิดฐาน “ยักยอก”
– ความผิดมาตรา ๓๕๒ วรรคหนึ่ง
– ข้อแตกต่างระหว่างลักทรัพย์และยักยอก
– คำพิพากษาฎีกาวินิจฉัยว่าผู้กระทำ “ครอบครองทรัพย์”
– คำพิพากษาฎีกาวินิจฉัยว่าผู้กระทำมิได้ “ครอบครองทรัพย์”
– ทรัพย์ที่ยักยอกต้องเป็นทรัพย์ของผู้อื่น หรือผู้อื่นเป็นเจ้าของรวมอยู่ด้วย
– ทรัพย์ที่ยักยอกอาจเป็นทรัพย์ที่ผู้ยักยอกเป็นเจ้าของรวมก็ได้
– เจ้าของรวมคนหนึ่งอาจครอบครองทรัพย์ที่เป็นกรรมสิทธิ์รวมแทนเจ้าของรวมอีกคนหนึ่ง
– เจ้าของรวมคนหนึ่งอาจไม่ได้ครอบครองทรัพย์ที่เป็นกรรมสิทธิ์รวมแทนเจ้าของรวมอีกคนหนึ่ง
– การเอาเงินไปลงทุนร่วมกับผู้อื่น เงินนั้นอาจเป็นของผู้อื่น
– เจ้าหนี้ร่วมคนหนึ่งรับเงินจากลูกหนี้
– รับเงินไว้ในฐานะผู้ขาย
– รับเงินไว้เพื่อจัดการอย่างใดอย่างหนึ่งเบียดบังเงินเป็นยักยอกได้
– เบิกเงินค่าใช้จ่ายใช้สอยล่วงหน้า
– ผู้เช่าซื้อเบียดบังทรัพย์ที่เช่าซื้อ
– ทรัพย์ที่ยักยอกอาจเป็น “อสังหาริมทรัพย์” ก็ได้
– ความหมายของการ “เบียดบัง”
– การใช้อำนาจเป็นเจ้าของต่อทรัพย์
– การรับของไปขาย
– ในฐานะตัวแทนไม่ใช้ในฐานะตัวแทนแต่ในลักษณะที่มีสิทธิขายเป็นของตนเอง
– คำพิพากษาฎีกาที่วินิจฉัยว่ารับของมาขายอย่างเป็นของตนเอง
– สรุปหลักในเรื่องการขายอย่างเป็นตัวแทนและการขายอย่างเป็นของตนเอง
– ความผิดฐานยักยอกตามมาตรา ๓๕๒ วรรคแรก มีพยายามไม่ได้
– ความผิดฐานยักยอกตามมาตรา ๓๕๓ มีพยายามกระทำความผิดได้
– ยักยอกทรัพย์สินหาย (มาตรา ๓๕๒ วรรคสอง)
– เหตุผลที่ไม่ผิดฐานลักทรัพย์
– อย่างไรจึงจะถือว่าเป็นทรัพย์สินหาย
– ทรัพย์สินหายไม่ใช่ทรัพย์ไม่มีเจ้าของ
– บรรทัดฐานของศาลฎีกาที่ถือว่าการเก็บเอาของตกหายเป็นของตนหรือของผู้อื่นโดยทุจริต จะเป็นลักทรัพย์หรือจะเป็นยักยอกทรัพย์สินหาย
– ความจริงไม่ใช้ทรัพย์สินหายแต่ผู้เก็บเข้าใจว่าเป็นทรัพย์ที่มีผู้ครอบครอง
– คำพิพากษาฎีกาที่ไม่ถือว่าของที่ตกเป็นทรัพย์สินหาย
– คำพิพากษาฎีกาที่ถือว่าเป็นทรัพย์สินหาย
– ผู้ยักยอกทรัพย์สินหายไม่ใช่ผู้เก็บได้ก็ผิดมาตรา ๓๕๒ วรรคหนึ่งไม่ใช่วรรคสอง
– หน้าที่ของผู้เก็บได้ซึ่ง “ทรัพย์สินหาย” ของตกหายในที่ดินเอกชนเป็นทรัพย์สินหายหรือไม่
ฯลฯ